توماج: اثر «موجی» برداشت من از شرایط اون سه ماهیه که توی تاریکترین دوران بودیم و تنهاترین بودیم، و سوالی که برام پیش میاد اینه که چرا باور نمیکنیم ناجیای جز خودمون نداریم و بجای انتظار کشیدن برای یک نجاتدهنده دستهای همدیگه رو نمیگیریم؟
کلام و اجرا: توماج
ضربآهنگ: سجادسرچ
میندازن موشکا تو سرم موج
دی ماه هموطنامو جلوی صورتم کشتن
روزا مستِ از بمب تو شب از بغض
تا روز انتقام خون میکنم رو ورق تف
میپیچه تو گوشم صدا جتا
اراذل شبا تو خیابون با موتور هزار
نون ملت گرو کوپنه ما
اینجا گیر افتادیم بین اجنبی و سپاه
یکی به میخ گرفت یکی نعل گرفت
یه موشک میزد تو بیت و یکی مدرسه
افا تو هوان اینا تو شهر رژه
یکی هنوزم منتظر ریزش ارتشه
اونا بمون میگن عصرحجری
اینا میگن جاسوس به دلاورای وطنی
ایران تنها شده مثل یه یتیم
کفتارا از بیرون و تو تو قانون جنگلیم
یکی از بیرون یکی از تو
یکی بیبیته یکی آقات یکی عمو
کارد قاضیا زیر گلو
میان فراخوانا رگباری از زیر پتو
یکی از بیرون یکی از تو
یکی بیبیته یکی آقات یکی عمو
کارد قاضیا زیر گلو
میان فراخوانا رگباری از زیر پتو
میکشن موشکا تو سرم جیغ
به دنکیشوتا بگو که از اون دور نجنگید
مخا خالی میشن زودتر از جیب
بگو کدومتون واسه ایران گور نکندین؟
بیپولی مثل کابوس تو شبای کارگر
کاسبای جنگو کرده سرمایه هارتر
مادرا منتظر طناب دارن
یکی بره هزاتایی ضحاک بجاش هست
یکی به خون یکی به پول
یه برده اعتیاد داره بشه زنجیرشون
توی کنسرت، رقصِ رو خون
قاضیزاده میکنه با اتم تهدیدمون
گرگا قول میدن که طرف مان
محاصره میشن مغزامون با شبکهها
هولمون میدن توی تله وسط چاه
رمزِ اتحاد یه نفر نیست وطنه داش
یکی از بیرون یکی از تو
یکی بیبیته یکی آقات یکی عمو
کارد قاضیا زیر گلو
میان فراخوانا رگباری از زیر پتو
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر