راهبان بودایی در آخرین مرحله از راهپیمایی برای صلح هستند.

راهپیمایی برای صلح، یک سفر زیارتی طولانی است که توسط راهبان بودایی از ۲۶ اکتبر ۲۰۲۵ آغاز شده بود. این زیارت توسط گروهی متشکل از ۲۴ راهب بودایی، وابسته به مرکز هونگ دائو ویپاسانا بهاوانا در تگزاس، سازماندهی شده بود. با الهام از آموزه‌های بودا، هدف «پیاده‌روی برای صلح» افزایش «آگاهی از صلح، مهربانی و ترویج شفقت و عدم خشونت در سراسر آمریکا و جهان» است.

قرار بود در این راهپیمایی تقریبا ۳۷۰۰ کیلومتر را در ۱۰۸ روز طی کنند. راهبان با خود سگی به نام آلوکا را همراه داشتند که در طول سفر به یک چهره نمادین تبدیل شده است.

 در سال ۲۰۲۲ گروهی از راهبان بودایی ویتنامی-آمریکایی که در یک زیارت صلح در سراسر هند شرکت داشتند، با آلوکا روبرو شدند.

به گفته راهبان، آلوکا در طول پیاده‌روی آنها را دنبال می‌کرد و با وجود مواجهه با سختی‌ها - از جمله تصادف با ماشین و بیماری شدید در طول سفر - بارها و بارها به صفوف آنها پیوست. سپس راهبان سگ را به فرزندی پذیرفتند و او را با خود به ایالات متحده بازگرداندند.

در اوایل ژانویه ۲۰۲۶، آلوکا هنگام همراهی راهبان در طول پیاده‌روی برای صلح در کارولینای جنوبی، دچار آسیب‌دیدگی پا شد. این برمی‌گشت به زمانی که آلوکا در خیابان‌های هند زندگی می‌کرد.

در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۶، پس از یک عمل جراحی موفقیت‌آمیز، او دوباره می‌تواند به راهبان در پیاده‌روی بپیوندد، اما در هفته‌ی اول بهبودی پیاده‌روی حداکثر ده دقیقه در هر بار و حداکثر شش بار در روز محدود می‌شود.

یکی از حوادث تلخ این راهپیمایی قطع پای یکی از راهبان بود.

بانته دام فوماسان، راهب بودایی که در حال طی کردن مسیر ۲۳۰۰ مایلی «پیاده‌روی برای صلح» بود، پس از برخورد با یک ماشین در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۵، در نزدیکی هوستون، تگزاس، پای چپش قطع شد. این تصادف زمانی رخ داد که یک کامیون به وسیله نقلیه پشتیبانی گروه برخورد کرد و آن را به سمت راهبان هل داد.

راهبان بودایی عمدتا در چادرهای کوچکی که در فضای باز برپا شده‌ بود می‌خوابیدند. آنها اغلب در مکان‌های مختلفی از جمله حیاط کلیساها، میادین شهر، گورستان‌ها یا در صورت امکان، در فضاهای سرپوشیده مانند ساختمان‌های شهرداری یا مراکز اجتماعی توقف می‌کنند.

همیشه هم استقبال‌ها گرم و دوستانه نبود. 

بودند آمریکایی‌های متعصب با افکار قرون وسطایی  که سلامت مغزی و روانی خود را از دست داده‌اند که مزاحم راهپیمایی صلح‌آمیز راهبان می‌شدند تا بگویند کارها را دست مسیح بسپار که قراره روزی مثل آق‌مهدی شیعیان بیاد و دنیا را نجات بده!

 این رو هم توضیح بدم که شخصا به هیچ مذهبی اعتقاد ندارم ولی بهرحال فرق است بین راهبان بودایی و آخوند و خاخام و کشیش! بیشترین ریاضت آخوند و خاخام یا کشیش‌ها نخوردن چند روز گوشت یا چند ساعت غذاست! آنهم برای آخرت خودشان که به بهشت بروند!

نه بادهای شدید. نه سرمای ۷- درجه سانتی‌گراد که تا مغز استخوان را می‌سوزاند. هیچ چیز نمی‌توانست مانع آنها شود.

راهبان سفرهای خود را در چندین پلتفرم رسانه اجتماعی مستند کرده‌اند. از زمان ایجاد صفحه فیسبوک خود در ۸ نوامبر ۲۰۲۵، این صفحه به صورت تصاعدی رشد کرده و در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۶ به ۱ میلیون دنبال‌کننده و تنها ۱۱ روز بعد به ۲ میلیون دنبال‌کننده رسیده بود. آنها تا ۴ فوریه ۲۰۲۶، ۲.۶ میلیون دنبال‌کننده در فیس‌بوک و ۱.۸ میلیون دنبال‌کننده در اینستاگرام دارند.

به عبارت دیگر٬ در عرض این سه ماه، دنبال‌کنندگان‌شان بیشتر هستند از طرفداران (آن۹۰٪ جمعیت ایران) رضا پهلوی رهبر خود خوانده‌ای که به خیال خودش ۴۷سال است که مبارزه می‌کند! همان خیانت‌کاری که به دروغ گفته بود مردم به خیابان‌ها بیایید کمک در راه است. مراکز را تصرف کنید. ولی کمکی در راه نبود و باعث کشته شدن بیش از ۵۰ هزار نفر٬ کور شدن هزاران نفر بازداشت و شکنجه‌ی ده‌ها هزار و صدها اعدام‌ پنهانی شد.

راهپیمایی برای صلح پس از ۱۰۸ روز به پایان می‌رسد

اوکراین همچنان در آتش جنگ می‌سوزد. 

آخوندها در ایران بیش از ۵۰هزار معترض در عرض دو روز با گلوله‌های جنگی کشتن.

ترامپ به ونزوئلا حمله کرد و رییس‌جمهورش را بازداشت کرد.

نقشه‌ی حمله به جزیره گرینلند، کوبا، کلمبیا و...را نیز در سر می‌پروراند.

با یادی از جان لنون و آهنگ «تمام چیزی که ما می‌گوییم این است که به صلح فرصتی بدهید»